Αξιοθέατα

Η σπηλιά του δράκου
 

…Πρέπει να χρειάστηκαν περί τα 6 εκατομμύρια χρόνια για να φθάσει το σπήλαιο στη σημερινή του μορφή που, βεβαίως, μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο, από όσο έχει εξερευνηθεί μέχρι  τώρα…

…ένα αυθεντικό αριστούργημα αρχιτεκτονικής φύσης που δημιουργήθηκε στο πέρασμα εκατομμυρίων ετών

Για να γίνουν 2 χιλιοστά ενός σταλακτίτη χρειάζονται 100 χρόνια…!!!


Η ’’Χρυσοσπηλιώτισσα’’Θρύλοι και παραδόσεις


Πριν από πολλούς αιώνες η σπηλιά του δράκου που βρίσκεται πριν από το μοναστήρι της Μαυριώτισσας, ήταν ένα χρυσωρυχείο που το φύλαγε άγρυπνα ένας δράκος που ανέπνεε και έβγαζε από το στόμα του φλόγες και δηλητηριασμένους ατμούς.
Ύστερα από το κτίσιμο της Καστοριάς (Η’ ή Ι’ αιώνας), ο πρώτος βασιλιάς της χώρας, ο Κάστορας, θέλοντας να διασκεδάσει τον φιλοξενούμενο αδελφό του Πολυδεύκη και τον πεθερό του, Κέλι, ιερέα του θεού Πανός, τους αποκάλυψε το τεράστιο αυτό σπήλαιο. Η παρουσία όμως του δράκου, τους εμπόδιζε την προσέγγιση στη σπηλιά.
Τότε ο βασιλιάς υποσχέθηκε μεγάλα δώρα σε αυτόν που θα σκότωνε τον δράκο. Πράγματι παρουσιάστηκε ένας νέος που δέχθηκε να αντιμετωπίσει μοναχός του το θηρίο. Ζωσμένος με την πανοπλία του και κρατώντας στα δυνατά του χέρια ένα δόρυ, όρμησε ακάθεκτος κατά του δράκου. Κατά την προσέγγισή του στη σπηλιά ο δράκος εξαγριώθηκε και άρχισε να εκσφενδονίζει φλόγες. Επακολούθησε άγρια μάχη με τον δράκο. Το πρώτο χτύπημα του πολεμιστή ήταν καίριο. Χτυπώντας τον με το κοντάρι του, έτρεμαν οι γύρω βράχοι και ανατάραξαν τα νερά της λίμνης. Ο δράκος σπάραξε και λίγο πριν ξεψυχήσει και πέσει νεκρός πάνω στα νερά της λίμνης, εξακόντισε στο άμοιρο παλικάρι μια γλώσσα δηλητηριώδους φωτιάς. Ο πολεμιστής έβγαλε στο κορμί του αιμοραγούσες φλύκταινες και σε λίγα λεπτά ξεψύχησε στα χέρια των φίλων του.
Το στόμιο της σπηλιάς ελευθερώθηκε και ο Κάστωρας ύστερα από τον θάνατο του παλικαριού, αποφάσισε μαζί με τους υπόλοιπους να εξερευνήσουν το εσωτερικό της σπηλιάς. Με αναμμένους δαυλούς προχώρησαν στη σπηλιά με σκυφτά τα κεφάλια τους για να μη χτυπήσουν στους σταλακτίτες. Το βάθος εκτεινόταν σε χιλιόμετρα και η ατμόσφαιρα γινόταν πνιγηρή από έλλειψη οξυγόνου. Η πορεία στα έγκατα του βουνού κράτησε ώρες. Σε ένα μέρος όπου η σήραγγα στένευε ένα ξαφνικό ρεύμα αέρα έσβησε τους δαυλούς και ένα πηχτό σκοτάδι τους σφιχταγκάλιασε όλους. Τρέμοντας μπροστά σε αυτή την απρόσμενη εξέλιξη των πραγμάτων, αμήχανοι και φοβισμένοι, έμεινα εμβρόντητοι, καθώς άκουσαν μια φωνή να τους λέει :
’’Εκείνος που θα σκύψει να πάρει μια χούφτα λάσπης που πατάει, θα μετανιώσει. Αλλά και εκείνος που δεν θα πάρει πάλι θα μετανιώσει’’.
Προσπαθώντας να εμβαθύνουν στο νόημα του μπερδεμένου και μυστηριώδους αυτού χρησμού, οι πιο ψύχραιμοι και θαρραλέοι έσκυψαν και γέμισαν τους κόρφους τους με λάσπη. Οι άλλοι φοβήθηκαν και δεν τόλμησαν να πάρουν. Και ύστερα από πολλές ώρες κατόρθωσαν να βρουν την έξοδο και βγήκαν στο φως του ήλιου, βρέθηκαν οι μεν και οι δε μετανιωμένοι
…Εκείνοι που πήραν λίγο, γιατί να μην έπαιρναν περισσότερο και εκείνοι που απέφυγαν να σκύψουν, γιατί να μην πάρουν καθόλου…
Με έκπληξη διαπίστωσαν, πως, η άμμος που κρατούσαν στα χέρια τους ήταν υγρή χρυσόσκονη.
Σε αυτόν τον ωραίο μύθο οφείλεται η πρώτη ονομασία του σπηλαίου, ως ’’Χρυσοσπηλιώτισσα’’ και η σημερινή γνωστή, ως ’’σπηλιά του δράκου’’.
Έτσι, περιγράφει ο λαογράφος Δ. Γιαννούσης (Ακρόπολη, 11-07-1954), την παράδοση, σχετικά με το ’’σπήλαιο του δράκου’’.


Τοποθεσία του σπηλαίου


Σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από την Καστοριά, στη Ν.Δ. πλευρά της λίμνης (χερσόνησο ’’Γκορίτσα’’), κοντά στο παρεκκλήσι του Αγ. Νικολάου λίγο πριν την Μονή Παναγίας Μαυριώτισσας, διαπιστώθηκε –τυχαία – για πρώτη φορά από Καστοριανούς συμπολίτες μας το 1953, η ύπαρξη της εισόδου της σπηλιάς του δράκου’’ σε απόσταση 15 μέτρων από τον παραλίμνιο περιφερειακό δρόμο της οδού Σουγγαρίδη.
Το μεγαλύτερο βάθος από την είσοδο φθάνει περίπου τα 500 μέτρα εξερευνημένα, εκ των οποίων μόνο τα 300 μέτρα διαδρομής είναι επισκέψιμα. Στο εσωτερικό του, υπάρχουν μεγάλα χερσαία και λιμναία τμήματα με εντυπωσιακό διάκοσμο. Κατά την διαδρομή ο επισκέπτης θα απολαύσει ένα αυθεντικό αριστούργημα της φύσης, που δημιουργήθηκε στο πέρασμα εκατομμυρίων ετών με πλούσια διακόσμηση από σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Ο διάκοσμος είναι εντυπωσιακός και διακρίνεται για την ομορφιά του και την ποικιλία των σπηλαιοαποθέσεων, ενώ περιλαμβάνει έξι (6) υπόγειες λίμνες με υπόγειο φωτισμό και  τρεις (3) όμορφες κατασκευασμένες γέφυρες  ( 2συμπαγείς και 1 πλωτή). δημιουργώντας μια ανεπανάληπτη εικόνα. Επίσης, υπάρχουν δέκα (10) αίθουσες και πέντε διαδρόμους-σήραγγες. Το σπήλαιο είναι χωρισμένο σε θαλάμους που συνδέονται με διαδρόμους, άλλοτε ανηφορικούς και άλλοτε κατηφορικούς. Η μεγαλύτερη αίθουσα έχει διαστάσεις 45χ17 μέτρα με το κεντρικό της τμήμα είναι υπερυψωμένο και τις πλευρές της να καταλήγουν στις λίμνες. Η μέση θερμοκρασία του σπηλαίου κυμαίνεται στους 16-18Ο c και η υγρασία φθάνει τους 85-90ο c.
Στη Σπηλιά του Δράκου, που είναι από τα εντυπωσιακότερα αξιοποιημένα στον Ελλαδικό χώρο, δεν έχουν βρεθεί ίχνη ανθρώπινης παρουσίας, έχουν βρεθεί όμως οστά αρκούδας των σπηλαίων ηλικίας 10.000 ετών. Η σπηλαία άρκτος είναι μια από τις μεγαλύτερες αρκούδες που έχουν ζήσει με βάρος που μπορούσε να φτάσει και μισό τόνο και ύψος περισσότερο από 2,5 μέτρα σε όρθια στάση. 


Το ιστορικό των εξερευνήσεων και της αξιοποίησης της ’’σπηλιάς του δράκου’’


Η πρώτη εξερεύνηση της σπηλιάς έγινε το 1963 από τον Τζ. Ζερβουδάκη, μέλος της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας. Ακολούθησαν και άλλες εξερευνήσεις μέχρι το 1966 με επικεφαλής τον σπηλαιολόγο πολιτικό μηχανικό Κώστα Παλληκαρόπουλο και συμμετοχή του Τζ. Ζερβουδάκη. Το 1969 ολοκληρώθηκε από τον Κώστα Παλληκαρόπουλο η εξερεύνης του σπηλαίου και συντάχθηκε η πρώτη χαρτογράφηση και μελέτη της τουριστικής αξιοποίησής του. Οκτώ χρόνια αργότερα (1977) ο έμπειρος σπηλαιολόγος και μέλος της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας Γιώργος Αβαγιανός μαζί με άλλα μέλη επισκέπτεται, εξερευνεί και φωτογραφίζει το σπήλαιο, ενώ το 1981 μια 10μελής ομάδα Καστοριανών προσκόπων (1η Κοινότητα Ανιχνευτών Καστοριάς-Τοπική Εφορεία Προσκόπων), μπαίνουν και εξερευνούν τη σπηλιά ενώ στη συνέχεια κυκλοφορούν τεύχος με περιγραφή των εμπειριών τους αλλά και φωτογραφικό υλικό, στέλνοντας παράλληλα μηνύματα για την αξιοποίησή του.
Στη συνέχεια και για τέσσερα (4) περίπου χρόνια. Η κατάσταση του σπηλαίου παρέμεινε στάσιμη, ενώ το 1985 επί δημαρχίας του Αποστόλη Πετκανά μπήκε το πρώτο λιθαράκι για την αξιοποίηση της σπηλιάς όταν έγινε η διαμόρφωση του χώρου και διάνοιξης της φυσικής εισόδου αλλά και σφράγισης αυτής με σιδερένια πόρτα, για λόγους επικινδυνότητας, ασφάλειας αλλά και προστασίας, αφού είχαν εντοπιστεί διάφορες καταστροφές από λογής λογής πλιατσικολόγους και επίδοξους ζωγράφους που ασέλγησαν σε βάρος του πανέμορφου σπηλαίου, βεβηλώνοντάς το. Ωστόσο, στα επόμενα δέκα (10) χρόνια, η κατάσταση παρέμεινε στάσιμη αφού δεν έγινε καμία ουσιαστική ενέργεια για την ανάδειξή του, με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος.
Τελικά, το1995, επί δημαρχίας Δημήτρη Παπουλίδη, το θέμα αναθερμάνθηκε ξεκινώντας ουσιαστικές και σοβαρές προσπάθειες, με πολλές βέβαια γραφειοκρατικές διαδικασίες, προκειμένου να κατατεθεί μια ολοκληρωμένη πρόταση. Οι συντονισμένες αυτές ενέργειες κράτησαν σχεδόν μια 10ετία έτσι ώστε το έργο να διαθέτει την απαραίτητη ωριμότητα για να επιτευχθεί η χρηματοδότησή του. Στα επόμενα επτά (7) χρόνια ακολούθησαν μια σειρά μελετών και εγκρίσεων περιβαλλοντικών όρων από διάφορους φορείς και οργανισμούς, ενώ στις 20 Δεκεμβρίου 2003, σε πανηγυρικό κλίμα ανακοινώνεται η ένταξη χρηματοδότησης του έργου ’’Αξιοποίηση-Ανάδειξη Σπηλιάς του Δράκου στο Γ’ ΚΠΣ (ΠΕΠ Δυτ. Μακεδονίας, με προυπολογισμό 2,630,000 ευρώ. Τρία χρόνια αργότερα (Οκτώβριος 2006) πραγματοποιείται η διαδικασία δημοπρασίας του έργου με την κοινοπραξία ΑΚΡΟΛΙΘΟΣ ΑΤΕ (Σωχόπουλος Α. – Ρούβας Π) και ΤΕΦΕ ΑΤΕ (Τελιγιωρίδης Π.- Φελεκίδης Γ.) να είναι η ανάδοχος εταιρεία του σημαντικού αυτού έργου. 
Τον Μάρτιο του 2007, επί δημαρχίας Ιωάννη Τσαμίση, η ανάδοχος εταιρεία πιάνει δουλειά σε ένα από τα ακριβότερα μεν και ταυτόχρονα από τα πιο δύσκολα και επικίνδυνα έργα που έχουν γίνει ποτέ στο νομό Καστοριάς. Σε χρόνο ρεκόρ (16 μήνες), στις 31 Οκτωβρίου 2008, η ανάδοχος εταιρεία παραδίδει το έργο στον Δήμο Καστοριάς . Στη συνέχεια ακολουθούν οι απαιτούμενοι έλεγχοι από το υπουργείο και αφού γίνονται ορισμένες απαραίτητες παρεμβάσεις, ένα χρόνο αργότερα ο Δήμος Καστοριάς παραλαμβάνει την έγκριση άδειας λειτουργίας του σπηλαίου.
Την Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009 (56 χρόνια μετά την ανακάλυψή της) σε πανηγυρική ατμόσφαιρα πραγματοποιούνται από τον Πρόεδρο της Βουλής και βουλευτή Καστοριάς, κ. Φίλιππο Πετσάλνικο και από τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Παύλο Γερουλάνου, τα εγκαίνια της ’’σπηλιάς του Δράκου’’, τοποθετώντας το  και επίσημα στον κατάλογο των επισκέψιμων σπηλαίων της Ελλάδας.


Το μοναδικό αντισεισμικό σπήλαιο στην Ελλάδα


Το πλέον πρωτοποριακό έργο κατασκευής της σπηλιάς του δράκου είναι η στερέωση όλων των οροφών του με αγγυρώσεις, δίνοντας το ισχυρό πλεονέκτημα της αντισεισμικότητάς του, κάτι που δεν διαθέτει κανένα άλλο σπήλαιο στην Ελλάδα. Επίσης, η σπηλιά του δράκου διαθέτει και πολλά ειδικά όργανα μετρήσεων και μηχανήματα,  εξασφαλίζοντας την απόλυτη ασφάλεια στους επισκέπτες. 


Ωράριο λειτουργίας :


Δευτέρα Κλειστά (εκτός από αργίες)
Τρίτη έως Κυριακή από τις 10:30 π.μ. μέχρι 16:30 μ.μ.     
Τιμές εισιτηρίων : 5€ κανονικό, 4€ group άνω των 20 ατόμων, 3€ μαθητικό 
Τηλ. επικοινωνίας : 2467026777
 
Μουσείο κέρινων ομοιωμάτων λαογραφίας και προϊστορίας

Από τον Ιούνιο του 2010 λειτουργεί στο Μαυροχώρι του Δήμου Μακεδνών το μοναδικό και πρωτοποριακό μουσείο κέρινων ομοιωμάτων λαογραφίας και προϊστορίας.

Το νέο αυτό μουσείο ήταν μια ιδέα και ένα όνειρο ετών του κ. Δημήτρη Παναγιωτίδη ο οποίος μαζί με τη γυναίκα του κ. Θεοχάρη Θεοφανώ, κατάφεραν με πολύ κόπο, μεράκι, θυσίες και απίστευτο ταλέντο να ιδρύσουν τελικά αυτό το καταπληκτικό μουσείο, το οποίο στεγάζεται σε δύο κτίρια αρχιτεκτονικής, παρουσιάζοντας σκηνές καθημερινού βίου του λαού μας, αναβιώνοντας ήθη και έθιμα πανελλαδικά.

Παράλληλα, έχει δημιουργηθεί και ένας ολόκληρο χωριό προπολεμικών ετών με μαγαζιά και σπίτια σε φυσικό μέγεθος, όπου οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να δούνε από κοντά τα παλιά ξεχασμένα επαγγέλματα, όπως καροποιός, γανωματής, τσαγκάρης, σιδεράς κ.α..

Τα ποικίλα θέματα είναι μοιρασμένα σε θεματικές ενότητες ώστε οι επισκέπτες – κυρίως οι μαθητές – να διδάσκονται εύκολα και μεθοδικά την εξέλιξη του πολιτισμού από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι τα σύγχρονα.

Κύκλος ψωμιού, μαλλιού, τρύγος, μαγειρικά σκεύη, η φωτιά, οι στολές, ο οπλισμός, μουσικά όργανα κ.α., σε ένα μουσείο 4 εποχών, σε ένα μουσείο που σε οδηγεί από τα σύγχρονα χρόνια ως την εποχή των Αρχανθρώπων.
Πολύ σύντομα  η νέα ενότητα που θα δημιουργηθεί και θα είναι κι αυτή επισκέψιμη θα είναι ένα σπήλαιο με μια φυλή αρχανθρώπων η οποία επεξεργάζεται το δέρμα από το κυνήγι, τα όπλα, τα μαγειρικά σκεύυη και εργαλεία, αναπαριστώντας τον ιδιαίτερα δύσκολο αγώνα τους για επιβίωση.
Παράλληλα το μουσείο, λειτουργεί και ως πολιτιστικό κέντρο με ποικίλες δραστηριότητες : θέατρο – μουσική – φιλολογικά βραδινά – εκθέσεις έργων καλλιτεχνών, βιβλιοθήκη κτλ. 
Οι κέρινες φιγούρες σε φυσικό μέγεθος, παριστάνουν απλοϊκούς γραφικούς τύπους κάθε ηλικίας, του χωριού και της πόλης την ώρα της δουλειάς και του μόχθου με στολές εποχής. 
Οι αντίκες είναι αυθεντικά κομμάτια και αμέτρητες!

Φωτογραφειες

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Δευτέρα έως Παρασκευή 09.00 – 17.00

Σάββατο & Κυριακή  11.00 – 17.00

 

(τηλ. 24670 74870, κιν. 6970 39 21 96)

 

 

Ο προιστορικός οικισμός Δισπηλιού

 

Κοντά στο χωριό Δισπηλιό, μόλις 7 χλμ. νότια της Καστοριάς στον δρόμο για το Άργος Ορεστικό, έχει αποκαλυφθεί ένας από τους παλιότερους λιμναίους οικισμούς της Ευρώπης. Η καταπληκτική αναπαράσταση τμήματος του νεολιθικού οικισμού (του 5.500 π.Χ.) θα σας φέρει δίπλα στις καλύβες, φτιαγμένες από πηλό και με στέγες από καλάμι, τις οποίες έστηναν οι προϊστορικοί κάτοικοί του πάνω σε πασσαλόπηκτες πλατφόρμες μέσα στη λίμνη. Θα μυηθείτε στον τρόπο ζωής και τις ασχολίες τους, ενώ στις καλύβες θα θαυμάσετε εργαλεία, οικιακά σκεύη και άλλα αντικείμενα καθημερινής χρήσης των Δισπηλιωτών (τηλ.: 24670 85406).

 

Συλλογή Νικολάου Πιστικού
 
Τα μοναδικά έργα της συλλογής του κ. Νικόλαου με ακριβείς μικρογραφίες των κυριοτέρων αρχοντικών,βυζαντινών εκκλησιών και μνημείων του Νομού Καστοριάς,
στεγάζονται σε ειδικό χώρο στο Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων Λαογραφίας και Προϊστορίας στο Μαυροχώρι Καστοριάς
 
 
 
Τα μουσεία της Καστοριάς
 

Το ΒυζαντινΟ ΜουσεΙο

Στην πλούσια συλλογή του συγκαταλέγονται οι εκπληκτικές βυζαντινές αγιογραφίες που χρονολογούνται από τον 12ο έως και τον 17ο αιώνα, και προέρχονται από τους πολυάριθμους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς ναούς της πόλης. Αρκετές εικόνες της συλλογής αποτελούν μοναδικά δείγματα εκκλησιαστικής τέχνης της εποχής και απεικονίζουν μεμονωμένα πρόσωπα ή πολυπρόσωπες σκηνές. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι εικόνες του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Νικολάου του 12ου αιώνα και η εικόνα του Χριστού Παντοκράτορα του 14ου αιώνα. Επίσης εκτίθενται συλλογές γλυπτών, ψηφιδωτών, ξυλόγλυπτων και εκκλησιαστικών αντικειμένων. 

Θα το βρείτε στην κορυφή του λόφου της βυζαντινής ακρόπολης (τηλ.: 24670 26781).

Το ΛαογραφικΟ ΜουσεΙο

 Η βαριά ξύλινη πόρτα του αυλόγυρου ανοίγει διάπλατα για να αρχίσει η ξενάγηση σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά αρχοντικά της Καστοριάς. 

Το αρχοντικό του εύπορου γουναρά Νεράντζη Αϊβάζη στο Ντολτσό στεγάζει το Λαογραφικό Μουσείο της Καστοριάς, το οποίο θα σας μυήσει στον τρόπο οργάνωσης ενός τυπικού καστοριανού σπιτιού. Χτίστηκε το 1680 και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής. Στο ισόγειο θα δείτε τα κελάρια, όπου γινόταν η αποθήκευση των τροφίμων σε πήλινα πιθάρια, και το ζυμωτάρι, ενώ στον ημιώροφο θα δείτε το εργαστήριο γούνας. 

Ανεβαίνοντας στον πρώτο όροφο, τα ζωγραφιστά ταβάνια, τα εξαιρετικά βιτρό από τη Φλωρεντία και τη Βενετία και οι παλιές φωτογραφίες στο δοξάτο (σαλόνι) κλέβουν τις εντυπώσεις. Τα δωμάτια της οικογένειας ξεχωρίζουν με τα παραδοσιακά έπιπλα, ενώ στο μπάνιο θα δείτε τη μυστική κρύπτη που οδηγούσε από σπίτι σε σπίτι στο βουνό και απ΄ όπου φυγάδευαν τα παιδιά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. 
Τη λειτουργία του Μουσείου διαχειρίζεται ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Αρμονία». (τηλ.: 24670 28603, ανοικτό καθημερινά 10.00-17.00 και Κυριακές 11.00- 17.00). 

Το Μουσείο Ενδυματολογίας Καστοριάς 
Χτισμένο στα 1750, το εντυπωσιακό αρχοντικό των Αδελφών Εμμανουήλ στη συνοικία Ντολτσό φιλοξενεί σήμερα το Μουσείο Ενδυματολογίας. Ανάμεσα στα πλούσια εκθέματά του συγκαταλέγονται ανδρικές και γυναικείες παραδοσιακές φορεσιές- των κατοίκων της Καστοριάς- του 17ου αιώνα, παιδικές στολές και γούνες εποχής. Επίσης φιλοξενούνται φορεσιές από τις γύρω περιοχές και μια αξιόλογη συλλογή κοσμημάτων. Τη λειτουργία του Μουσείου διαχειρίζεται ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Αρμονία» (τηλ.: 

24670-28603, ανοικτό κάθε Κυριακή 11.00- 13.00). 

Το Δεληνάνειο Λαογραφικό Μουσείο 
Η καθημερινή ζωή, οι συνήθειες και οι ασχολίες των παλιών Καστοριανών, και ιδιαίτερα των γυναικών, αναβιώνουν στο Δεληνάνειο Λαογραφικό Μουσείο, το οποίο λειτουργεί από το 1997. Στο ισόγειο του παραδοσιακού οικήματος Δεληνάνη θα θαυμάσετε πολυάριθμα οικιακά σκεύη, κεντήματα, τις πρώτες μηχανές γουναρικής, παλιές φλοκάτες, μπαούλα. Στον επάνω όροφο θα δείτε το δοξάτο, δηλαδή το σαλόνι με τους καναπέδες με τα προσκέφαλα και δεκάδες παλιά αντικείμενα, καθώς και τα δύο υπνοδωμάτια, στα οποία ξεχωρίζουν το μαγκάλι, τα χαμηλά κρεβάτια και αρκετές παραδοσιακές φορεσιές. 
Το μουσείο λειτουργεί ο Προοδευτικός Σύλλογος Κυριών Καστοριάς (τηλ.: 24670-28156, ανοικτό Σάββατο & Κυριακή 11.00- 13.00).

Το ΜουσεΙο Μακεδονικού Αγώνα

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 09:30 π.μ.- 14:00 μ.μ.
ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΛΕΙΣΤΟ
ΤΡΙΤΗ 09:30 π.μ.- 14:00 μ.μ.
ΤΕΤΑΡΤΗ 09:30 π.μ.- 13:00 μ.μ.
ΠΕΜΠΤΗ 09:30 π.μ.- 14:00 μ.μ.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 09:30 π.μ.- 14:00 μ.μ.
ΣΑΒΒΑΤΟ 10:00 π.μ-  13:30 μ.μ.

Τηλ. Επικοινωνίας : 24670.21144 και 6932.198.680

 
 
Το απολιθωμένο δάσος Νοστίμου

 

Στο νότιο άκρο του Νομού Καστοριάς, στο χωριό Νόστιμο -15χλμ. από το Αργος Ορεστικό- έχει βρεθεί ένα απολιθωμένο δάσος. 
Το χωριό ανήκει στο Δήμο Άργους Ορεστικού, βρίσκεται σε υψόμετρο 900μ., έχει έκταση 9τ.χλμ. και αριθμεί περί τους 120 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την παραδοσιακή ασχολία της περιοχής, τη γουνοποιία. Στην περιοχή υπάρχει λιγνίτης, που αποτέλεσε και το αίτιο για την ανακάλυψη των απολιθωμάτων. Το 1935 κάτοικος της περιοχής, εξορύσσοντας λιγνίτη, διαπίστωσε την ύπαρξη απολιθωμένων κορμών και θαλάσσιων απολιθωμάτων. Εξήντα χρόνια μετά, ο καθηγητής Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευάγγελος Βελιτζέλος πραγματοποιεί την πρώτη επίσκεψη στην περιοχή και τον Ιούνιο 1997 ξεκινούν επίσημα οι ανασκαφές, με τη συμμετοχή και Γερμανών επιστημόνων.  
Τα ευρήματα έχουν ηλικία 20 εκατομμυρίων ετών και βρίσκονται στην περιφέρεια του χωριού και στους γύρω οικισμούς Σπηλαίων, Λακκώματων, Ασπρονερίου, Ασπροκλησσιάς, Βέλους, Σκαλοχωρίου, Ανθηρού, Σπήλιου, Κερασώνος, Αγίου Ηλία, Δαμασκηνιάς και Καστανοφύτου.
Τα απολιθώματα φυτών και ζώων, που συνεχώς έρχονται στην επιφάνεια με τις προσπάθειες των επιστημόνων,έχουν μεγάλη επιστημονική αξία, καθώς προσφέρουν πληροφορίες για τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούσαν την εποχή εκείνη. 
 Το  2009 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Μουσείου που λειτουργεί υπό την ευθύνη του Συλλόγου "Ελπίδες" Νόστιμου όπου φιλοξενεί έκθεση απολιθωμάτων που έχουν ανακαλυφθεί στο δάσος, που περιλαμβάνει απολιθώματα ζώων, κοράλια, αχινούς, οστρακοειδή, οστά από καρχαρίες και φάλαινες, ενώ ξεχωριστή θέση κατέχουν οι απολιθωμένοι κορμοί δέντρων.